چندروزی ست می گویند سر به هوا شده ام!! 

لب های تشنه ام روزه ی سکوت گرفتن...

چشمان تب دارم خواب را حرام کردند... 

کسی چه می داند به دنبال چه می گردم؟؟ 

شنیده ام!! فکر می کنند دیوانه شدم!

اما راه دیگری نمانده...

باز به حیاط می روم.. .

دستان خالی ام را بالا می گیرم...

موژگانم را می بندم...  

خدایا!

چرا ابر های حریس رحمتت را جیره بندی کرده اند؟؟

من چیزی نمی خواهم فقط یک قطره

!!!باران!!!

                                                                                       (Rimi)

روی صندلی جابه جا شدم و چشمان نم دارم را باز کردم..

با دیدن لبخند ملیح مهماندار تازه متوجه شدم کجام..

روبه پنجره ی هواپیما کردم همه جا پوشیده از ابر بود..انگار توی مه پرواز 

می کردیم درست مثل دل مه گرفته ام با این تفاوت که من می باریدم و او نه...

خیره به آسمان پلکهایم سنگین شد..با بستن چشمانم تمام چهل روز 

سفر دوباره برایم زنده شد:

با چه شور و شوقی  رفتم و با چه بغضی بازمی گردم..همه چیز ناگهانی 

اتفاق افتاد و یک شبه خراب شد..

راست می گویند شاید مسبب اصلی خودم بودم..

ای کاش می شد..

کاشکی...

کاش...

با تکان های شدید هواپیما به خودم اومدم..

تمام امیدی که کاش ها در دلم رویانده بودن خشکید..

من به مقصد رسیده بودم و انچه در خاطرم  رخ داده  بود حوادث تلخ حقیقت بود 

که راهی برای جبران نداشت.

                                                                                                                                        I'm comeback

                                                                                                                                                 (Rimi)

بمون ولی به خاطر غرور خسته ام برو

برو ولی به خاطر دل شكسته ام بمون

به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

شكسته ام ولی برو ، بریده ام ولی بیا

چه گیج حرف می زنم ، چه ساده درد می كشم

اسیر قهر و آشتی میون آب و آتشم

چه عاشقانه زیستم چه بی صدا گریستم

چه ساده با تو هستم و چه ساده بی تو نیستم

تو را نفس كشیدم و به گریه با تو ساختم

چه دیر عاشقت شدم چه دیرتر شناختم

تو با منی و بی توأم ببین چه گریه آوره

سكوت کن سکوت کن سكوت حرف آخره

ببین چه سرد و بی صدا ببین چه صاف و ساده ام

 گلی كه دوست داشتم به دست باد داده ام

باورم نمی شود..

همه جا بوی غم گرفته

بوی غربت

سوز سرما

سکوت

و بغض...

گرد زمانه قاب عکس های طاقچه ی دلم را پوشانده...

از میان تمام عکس ها تنها چهرهی یکی از انان برایم محو تر بود

جلو رفتم

دستی بر رویش کشیدم

با دیدنش اهی از سینه ام بر خاست

پاهایم سست شد و بی اختیار بر زمین نشستم

با اشک دیده عکس را شستم...

او بود.

عزیز تر از جانم..

کسی که تا بود خانه ی دلم پر بود از: عطر وجودش

                                                  گرمای نفسش

                                                  و  صدای خنده هاش....

حال کجاست تا ببیند چقدر هوای دلم دلگیر است..

نگاه کن

دیگر حتی عکست هم برایم لب خندی نمی زند

روی بر می گرداند و نگاهی نمی کند...                  

 این است کابوسی که با چشمان باز می بینم ...

                                                                                                                          (Rimi)

نسيم لا به لاي برگها می وزید و شاخه ی درختان را به رقص وا می داشت...

پروانه ها و پرندگان بیخیال از حادثه ی دنیا خرامان به دنبال یکدیگر پرواز می کردند...

قهوه ام سرد شده بود اما من محو تماشای زیبایی خازج از قاب پنجره بودم...

یک آن...

دنیا جلوی چشمانم از حرکت باز استاد

سنگینی را روی قفسه ی سینه ام احساس می کردم 

صدای پایی سکوت را شکست...

نفسم حبس شده بود

توان برگشت به پشت سر را نداشتم

حتم دارم او بود..                                                                                       Rimi                                                           

با زحمت پله هارو بالا رفتم..

دلم بد جور ضعف می رفت..ادمک های توی ذهنم یک ریز حرف می زدن..می خواستم داد بزنم بگم بسه خستم کردین..

در کلاس رو باز کردم . مثل همیشه اخرین صندلی توی زاویه زیر پنجره..

کیفم رو گزاشتم و تن بی رمقم رو روی صندلی رها کردم...

دیگه بغض امونم نمی داد چشمام رو بستم و بی اختیار گریه کردم..

اخ که اشک هایم جای بوسه های تو را از روی صورتم می شستند...

                                                                                                                            (Rimi)

دوستت داشتم ان زمان که امدم

دوستت دارم این لحظه که می نگارم با اشک و لبخند

و

دوستت خواهم داشت روزی که از یادها خواهم رفت.

من برای همیشه.. 

عاشقانه دوستت خواهم داشت

                                                                           برای دیدن ۱۹ بهار زندگیم شکر(Rimi)

گلها جواب زمین اند به سلام آفتاب، نه زمستانی باش که بلرزانی، نه تابستانی باش که بسوزانی . بهاری باش تا برویانی.

دلهای پر مهرمان را به روزهای سبز و زیبای بهار پیوند بزنیم تا شادی را برای یکدیگر به ارمغان آوریم.

بهار مبارک دوستای گلم..

                                                                                                 (Rim)

در افکار خودم غرق شدم و هر ازگاهی آه سینه سوز سکوت اتاقم را می شکند...

هاله ای ابر چشمانم را فرا گرفته و نم نم گونه هایم را تر می کند...و من زل زده ام به دفتر قرمز روی میز که رویش نوشته ام ای خدا...

دفتر خاطراتی که روزگاری تمام احساس من بود و جوهر قلمش از اشک های چشمانم جان می گرفت حالا برایم تبدیل به یک قصه ی طنز آلود شده است که با خواندن ان قهقه ای تلخ میزنم...

چه قدر بچه بودم من...

زمانه خیلی چیز هارا عوض می کند.آدم های توی دفترم دیگر آنانی نیستند که می بینم...

تمام حرف هایشان زمانی گلی برای زینتی بود برای باغچه ی دلم ولی حال خنجری است که در دلم کاشته می شود..

و با آغوش باز همه را در بر می گیرم که"هرچه از دوست رسد نیکوست"

                                                                                                                            "Rimi"

انگار دو باره زمانش فرا رسیده

تمام هستی خبر از حادثه ای می دهند..

"ابر های تیره دسته دسته اسمان را به اغوش می کشند

ستارها حقه زده.و به دور مهتاب زانو می زنند 

باد سوسو کنان گریه کودکان را نغمه سرایی می کند

درختان سر به زیر و افتاده.گل ها یک به یک پرپر می شوند.. 

لبخند روی لبان عاشقان می میرد

همه یک دست سیاه پوش شده اند  

در این هنگام می وزد گرد غبار زمان از سوی کربلا...

باز تاریخ تکرار می شود..تک شمع سوزان در میان طوفان روزگار  "

و می چکد قطره قطره جای اشک خون دل از دیدگان

                                                                                              " Rim"

بخوان اما قسم به تمام قلب های که شکستند

به تمام بغض های که درون ماتم فرو رفتند

به چشمان خمار غرق در اشک...

به یاد تمام کسانی که ماندند ورفتند.

من از این دنیا چیزی نخواستم

نه نانی نه ابی نه حتی سایبان گلی

فقط خاستار جای بودم برای ماندن

شانه ای برای سر نهادن

اغوشی برای پناه بردن...

هرچند تمام این ها را داشتم در یک رویای رنگارنگ

وصبح هنگام وقتی دست خورشید گونه ام را نوازشکر...

لحظه ی وداع را با رویاهایم دیدم

در ان هاله ی ابهام وقتی گفتم می روم...

"کاسه ابی بود خشکیده 

و ندای خسته ای که می گفت به سلامت.."

این ها تنها چیزی بود که بدرقه کردند پشت سرم...

                                                                                                    (Rimi)